Reżimy orbitalne
| Orbita | Wysokość | Okres | Główne zastosowania | Przykłady |
|---|---|---|---|---|
| LEO | 200–2 000 km | ~90–127 min | Szerokopasmowy internet, obrazowanie, ISS | Starlink, ISS, Planet |
| MEO | 2 000–35 786 km | ~2–24 godz. | Nawigacja | GPS, Galileo, GLONASS |
| GEO | 35 786 km | ~24 godz. (synchroniczna) | TV, pogoda, łączność | GOES, Intelsat, SES |
| SSO | 600–800 km (typowo) | ~97–100 min | Obserwacja Ziemi | Landsat, Sentinel |
| HEO | Zmienna (wysokie apogeum) | ~12 godz. (Molniya) | Łączność na wysokich szerokościach | Molniya, Tundra |
| GTO | ~250 × 35 786 km | ~10,5 godz. | Transfer na GEO | Górne stopnie rakiet |
Niska orbita okołoziemska (LEO)
LEO to najbardziej zatłoczony reżim orbitalny, w którym znajdują się ISS (~420 km), Tiangong (~390 km), Starlink (~480–550 km) oraz tysiące satelitów obserwacji Ziemi i naukowych. Bliskość Ziemi umożliwia komunikację o niskim opóźnieniu i obrazowanie o wysokiej rozdzielczości. Kompromisem jest opór atmosferyczny, który ogranicza żywotność satelitów i wymaga okresowego utrzymywania orbity.
Orbita geostacjonarna (GEO)
Na wysokości dokładnie 35 786 km nad równikiem okres orbitalny satelity odpowiada obrotowi Ziemi, przez co wydaje się on nieruchomy względem powierzchni. Jest to idealne do ciągłego pokrycia stałego regionu — szeroko wykorzystywane do monitorowania pogody, transmisji telewizyjnych i telekomunikacji. Sloty GEO są ograniczonym, regulowanym zasobem.
Orbita heliosynchroniczna (SSO)
Orbita polarna lub prawie polarna starannie dostrojona tak, aby satelita przelatywał nad danym punktem o tym samym lokalnym czasie słonecznym na każdej orbicie. Zapewnia to stałe warunki oświetlenia — niezbędne dla misji obserwacji Ziemi i teledetekcji.
Inne godne uwagi orbity
Silnie eliptyczne orbity (HEO) takie jak orbita Molniya zapewniają rozszerzone pokrycie regionów o wysokich szerokościach geograficznych. Orbity cmentarne służą do przenoszenia nieczynnych satelitów GEO poza pas operacyjny. Punkty Lagrange'a (nie są to orbity wokół Ziemi, lecz grawitacyjnie stabilne punkty w układzie Słońce–Ziemia) są wykorzystywane przez JWST i inne obserwatoria dalekiego kosmosu.